Calibro 35 (Milan, ITALY)

Utorak, 1. oktobar – Novi Sad @ Lazino tele
Sreda, 2. oktobar – Beograd @ Gun Club | 21:00 (gosti: Metak za zlikovca!!)
Četvrtak, 3. oktobar – Šibenik @ Azimut

c1

Italijanski producent Tommaso Colliva (Muse, Franz Ferdinand, Arto Lindsay, Twilight Singers…) u leto 2007. okuplja ekipu zapaženih studijskih muzičara vođen idejom da formira instrumentalnu postavu koja će svirati muziku inspirisanu temama iz italijanskih krimi filmova iz 60-tih i 70-tih. Jam session koji je trajao skoro neprekidno dva puna dana u “Omnia B” studiju u Milanu rezultirao je velikim brojem obrada kao i autorskih kompozicija, a producent i idejni tvorac benda bio je siguran da je to ono za čim je tragao par godina unazad. Sasvim prirodan miks više žanrova (funk, jazz, rock, prog-rock), istančan osećaj za improvizacije i savršeno slaganje muzičara potvrdili su da je bend spreman za izlazak iz studija. Sledećih nekoliko meseci Calibro 35 sviraju po Evropi, a tokom proleća i leta 2008. pune klubove u matičnoj Italiji. Na jesen 2008. objavljuju prvi album koji dobija pozitivne kritike u muzičkoj štampi širom kontinenta.

U decembru iste godine završavaju svoj prvi soundtrack za film “Said” tako što su tokom interne projekcije filma snimali uživo u čuvenom rimskom studiju “Forum” koji je osnovao Ennio Morricone 1969. godine.

2009. osim živih nastupa Calibro 35 snimaju i singl “Tutta Donna” sa gostujućom pevačicom (Georgeanne Kalweit) koji stiže na prvo mesto italijanske nezavisne radio top liste. Iste godine pišu muziku za američki dokumentarac “Eurocrime!” upravo posvećen filmskom žanru na kojem sastav bazira svoj muzički izraz – italijanskim krimi i policijskim filmovima, te odlaze na uspešnu turneju po SAD, ali i rade na sledećoj ploči.

Početkom 2010. objavljuju novi album “Ritornano Quelli di…Calibro 35″. Bend je gotovo neprekidno na turnejama, a poseban kuriozitet su žive svirke tokom projekcija filmova kao i pojavljivanje par pesama za potrebe holivudskog filma “Red”. 8. juna u Milanu sviraju ispred Muse, a album biva licencno objavljen i u Velikoj Britaniji, i u SAD početkom jula meseca.

U januaru 2011. izlazi im kompilacija B strana singlova i neobjavljenog materijala “Rare”. Nakon turneja po Evropi i SAD Calibro 35 u oktobru prihvataju još jedan veliki izazov – sa milanskim simfonijskim orkestrom nastupaju u obradama tema iz italijanskih horor filmova 70-tih u obnovljenom pozorištu Teatro Dal Verme.

Prošlu godinu započinju izlaskom novog albuma – “Ogni riferimento a persone esistenti o a fatti realmente accaduti è puramente casuale” (svaka sličnost sa stvarnim osobama ili događajima je potpuno slučajna), potom šestonedeljnom turnejom po Italiji, a potom i koncertima u Beogradu, Zagrebu i regionu sredinom juna.

21. oktobra izlazi im novi album „Traditori di tutti“ za italijansku diskografsku kuću u ekspanziji Record Kicks (Hannah Williams & The Tastemakers, Nick Pride & The Pimptones, Link Quartet, Diplomats Of Solid Sound…), a početkom istog meseca Calibro 35 ponovo stižu u naš region. Beogradski koncert održaće se u sredu, 2. oktobra @ Gun Club s početkom od 21:00. Kao gosti pre Calibro 35 nastupiće Metak za zlikovca. Karte su u pretprodaji od ponedeljka, 16. septembra @ Pinball Wizard Records po ceni od 500 dinara. Na ulazu će biti 800 dinara.

Official
Calibro 35 @ Wikipedia
Calibro 35 @ Facebook
Calibro 35 @ last.fm
Calibro 35 @ MySpace
Metak za zlikovca @ Wikipedia
Metak za zlikovca @ Facebook
Metak za zlikovca @ bandcamp

YouTube:







bgd poster:
cp

Two Cow Garage (Columbus, OH, U.S.A.)

Četvrtak, 26. septembar – Beograd @ Gun Club | 21:30 | gosti: GO!ZILLA (Firenze, ITALY)
Petak, 27. septembar – Pirot @ Omladinski kulturni centar
Subota, 28. septembar – Paraćin @ Galerija
Nedelja, 29. septembar – Zagreb @ Močvara (gosti: My Buddy Moose)

2cg

Two Cow Garage formirao je Micah Schnabel pre dvanaest godina u Kolambusu, Ohajo. Talentovani mladi dođoš iz malog grada ubrzo je privukao pažnju nekolicine lokalnih rokenrol zaljubljenika, ali presudno je bilo poznantsvo sa Chrisom Flintom, gitaristom i advokatom, koji je već u ranoj fazi razvitka benda primetio Schnabelov dar za pisanje pesama i muzike i koji se još tada ponudio da pomogne kao menadžer i povremeni drugi gitarista ovog trija.
Two Cow Garage objavili su šest albuma. Najpre „Please Turn The Gas Back On“, 2002. Zatim 2004. „The Wall Against Our Back“, a „Three“ iz 2007. pokupio je samo pozitivne kritike i većina recenzenata je složna u jednom – da Micah Schnabel poseduje raskošan talenat koji umnogome podseća na Paula Westerberga, predvodnika The Replacements. Uticaj The Replacements vidan je i na preostale tri dugosvirajuće ploče: „Speaking In Cursive“ (2008.), „Sweet Saint Me“ (2010.) i „The Death Of The Self Preservation Society“ čije se objavljivanje očekuje 10. septembra ove godine. Inače, budžet za poslednji album skupili su obožavaoci benda i tih 17000 dolara dovoljno govori o podršci koju su Two Cow Garage obezbedili dvanaestogodišnjom karijerom i iskrenim nastupima širom SAD i Evrope.

Može se reći da se Two Cow Garage kreću u vodama alt-country rocka. Ipak u obzir uzmite i punk-rock prošlost Micaha Schnabela, te nikako ne zaboravite i na poslednju reč u imenu grupe koja ni najmanje slučajno nije tu gde jeste, makar sam izraz benda nemao previše dodirnih tačaka sa garage punkom. Jednostavno, Two Cow Garage na energičan, znojav i glasan način prenose svoju, u suštini, country rock priču. Mnogo više slični bendovima poput Marah ili Drive-By Truckers, pa čak i Bruceu Springsteenu, nego The Gories ili The Oblivians. Svejedno, Schnabelov polupromukli vokal i odvrnuta pojačala iz kojih trešti glasna gitarska muzika privlačni su i ljubiteljima prljavijeg rokenrola kao i jasan poziv da ne propuste nastupe ovog američkog sastava.

Za ovo koncertno predstavljanje najbolja preporuka je činjenica da se radi o bendu koji je u samo dve godine po objavljivanju prvog albuma kombijem „pregazio“ više od 332000 milja. Valjda dovoljno govori o njihovom sviračkom iskustvu, kvalitetu koncerata, a svakako je i sjajan background za jednog rokenrol pesnika kakav je Micah Schnabel oduvek hteo da bude. Delić živih nastupa zabeležen je i na oficijelnom DVD izdanju pod nazivom „The Long Way Around: One Badass Year With Two Cow Garage“. Od tada je prošlo skoro deset godina, a Two Cow Garage su odavno prešli i milionitu milju jureći za svojim snom s jedne na drugu obalu SAD i uzduž i popreko evropskog kontinenta.

Posle pet i po godina Two Cow Garage ponovo praše po Srbiji i okolini! Beogradski koncert tempiran je za četvrtak, 26. septembar, a mesto održavanja je Gun Club (Miloša Pocerca 10) s početkom od 21:30. Kao gosti, pre Two Cow Garage nastupiće psychedelic garage blues duo – GO!ZILLA, bend koji nastavlja tradiciju kvalitetnih garažnih grupa iz Italije (od The Mojomatics, preko Movie Star Junkies do Wildmen).

Karte po promotivnoj ceni od 700 dinara @ Pinball Wizard Records (TC EUROCENTAR, Makedonska 30, lokal br. 15) i to od 26. avgusta do 7. septembra. Od 9. Do 26. septembra na istom mestu karta će biti 900 dinara, a na ulazu u klub, u četvrtak, 26. septembra – 1000 dinara.

Official
Two Cow Garage @ Wikipedia
Two Cow Garage @ last.fm
Two Cow Garage @ Facebook

YouTube:




GO!ZILLA (Firenze, ITALY)
gz
GO!ZILLA su eksplozivni psychedelic garage blues duo formiran u Firenci, Italija januara 2012. pod velikim uticajem West Coast zvuka i garažnih singlova 60-tih. Debi EP „GO!ZILLA“ objavljen je u septembru 2012. za Santa Valvola Records, a ubrzo sledi i prvi singl „I’m Bleeding“ na Surfin Ki Records etiketi. „Go!Zilla Surf“ potom je uvrštena na kompilaciji povodom dvadesete godišnjice SHIVER magazina.
Bend je imao već četiri evropske turneje, preko 100 koncerata po zapadnoj Evropi i svirao je sa imenima poput: Thee Oh Sees, Night Beats, Shannon & The Clams, Bud Spencer Blues Explosion, Aucan…
Prvu dugosvirajuću ploču izdaće u oktobru ove godine za Black Candy Records u Italiji, Rough Trade u Velikoj Britaniji i Nemačkoj i Warner Bros (kao distributer za Italiju i Veliku Britaniju).

Par citata:
„..I’d call this six-track EP, an example of modern day acid punk… The EP kicks off with ‘I’m Bleeding’, the repetitious inclusion from its previous release completely justified by its windswept, howling drunken brilliance. The chorus contains a riff to die for. Elsewhere ‘No Man’s Land’ bludgeons your ears with discordant, windmilling sounds that has attitude almost pouring out of the speakers. It might be a bit frightening to the unprepared. ‘Get Me Out Of Here’ rumbles along, tremelo-ing your bowels into submission. Don’t look for melody here, ladies and gentlemen! Back To The Grave is starting to feel like a walk in the park compared to the contents here…. All in all these are decent and horrifying songs, well written and recorded for maximum punkadelic impact. Go, go-go, go-go-go Go!Zilla!“
(The Happening – Shindig magazine)

„…A direct sound with no useless frills, who stuns at the first listen, 16 minutes of pure wrapping and fascinating rock’n’roll.“
(Distorsioni.net)

„The florentian’s plays a 60’s garage, embittered in a “Mudhoney” way. I’m Bleeding is enough to understand their infected blues: a business card that many people would love to shows, a real sharp track written with red ink. Take it at your own risk“
(Shiver magazine).

Linkovi:
GO!ZILLA @ Facebook
GO!ZILLA @ bandcamp
YouTube:

Poster:
poster

The Bloody Hollies (San Diego, CA, U.S.A.)

Četvrtak, 5. septembar – Budimpešta @ Trafik Klub
Petak, 6. septembar – Beograd @ Gun Club (gosti: Straight Mickey & The Boyz!!)
Subota, 7. septembar – Senta @ Mojo

bh

Wesley Doyle (vokal, gitara i usna harmonika) formirao je The Bloody Hollies 2000. godine u Bafalu, država Njujork, sa dvojicom kolega sa studija vizuelnih umetnosti. Već godinu dana po osnivanju bend objavljuje prvi album „Got It Where It Counts!“ za Garage Pop Records. Ukupno trajanje ispod pola sata, šesnaest pesama od kojih tek pet jedva prelazi dužinu od dva minuta podaci su koji jasno govore da se radi o prangijaškom garage-punk albumu. Da je reč o jednom od boljih u tom trenutku posvedočiće ne samo pozitivne kritike, već i imenovanje The Bloody Hollies za najbolji novi originalni bend od strane lokalnih novina. Sama ploča je miks pankoidne furioznosti na troakordni garažni način, ali i vešto provučenih momenata tipičnih za rockabilly i blues.
Jedna američka turneja i gostovanje u Los Anđelesu dovoljni su bili da im Long Gone John osnivač Sympathy For The Record Industry ponudi ugovor za sledeći album. Septembra 2003. izlazi „Fire At Will“ ploča koja će ih ne samo potvrditi kao jedan od bendova od kojih se mnogo očekuje, nego im i dati uvek potreban vetar u leđa da nastave. „Fire At Will“ unekoliko je kompleksniji, ali i dalje je to dvominutno garažno prženje sa Veslijevim nervoznim, vrištećim glasom – sada zaštitnim znakom The Bloody Hollies. Krajem godine gostuju na radio emisiji Johna Peela i snimaju Peel Sessions, EP sa četiri pesme.
2005. Doyle se seli u San Diego, a za njim dolazi i gitarista Joey Horgen. Ubrzo im se priključuju bubnjar Matt Bennett i basista Bort Eric Thunder – nova postava The Bloody Hollies završava rad na trećem albumu „If Footmen Tire You…“ koji će (kao i naredna dva) biti objavljen sa znakom Alive Records, izdavačem The Black Keys, Black Diamond Heavies, Radio Moscow, Soledad Brothers, Hacienda, Left Lane Cruiser… Ova je ploča proglašena najboljim rok albumom 2005. (San Diego Music Award) istovremeno promovisavši The Bloody Hollies u jedne od predvodnika savremene američke garage-punk / blues scene.

Dve godine kasnije pojavljuje se „Who To Trust Who To Kill Who To Love“ (Alive, 2007), najkompleksnija ploča do sada, obogaćena novim aranžmanima, instrumentima kojih ranije nije bilo (orgulje) i umešnim koketiranjem sa žanrovima kakvi su glam i hard-rock. Iste godine sviraju na South By Southwest festivalu, a u septembru osvajaju San Diego Music Award za najbolji alternativni album 2007.
2008. pesmu „The Rain“ NBC uvrštava u jednu od akcionih scena „Knight Rider“ serijala.

Četiri godine potom objavljuju „Yours Until The Bitter End“ (Alive, 2011), bez sumnje najbolji album u karijeri. Još od prelaska na Alive Records vidljivo je žanrovsko širenje i svesno zaobilaženje živog blata manirizma. Aranžmani su složeniji, broj instrumenata koje su snimili u par pesama proširen je i na gudačke, pa i ksilofon, a spretno ukomponovani žanrovi (garage punk, punk rock, blues, southern rock, hard rock i grunge) tvore karakterističan The Bloody Hollies muzički izraz – garage-punk/blues sa sofisticiranim melodijama i sugestivnim Veslijevim kontratenorom. Ipak, ono što iz svake pesme ispod svih dodatih slojeva izlazi na površinu jeste visokooktanski, srčani garažni bluz.
Još jedna od potvrda kvaliteta stiže od legendarnog pevača i gitariste The Kinks. Naime, početkom juna ove godine, Dave Davies izdaje novi solo album „I Will Be Me“ i u pesmi broj 5 „In The Mainframe“ kao prateći sastav gostuju upravo The Bloody Hollies, a po izboru samog Daviesa.
Evropske turneje The Bloody Hollies uvek su bile kratke zbog obaveza članova benda (porodice, stalni poslovi) i uvek su trajale oko dve nedelje. Stoga je bilo teško dobiti ih u konkurenciji daleko bogatijih zapadnoevropskih zemalja. Posle nekoliko neuspelih pokušaja u par poslednjih godina The Bloody Hollies stižu u Beograd. Koncert će biti održan u petak, 6. septembra @ Gun Club (Miloša Pocerca 10), a od 22:00. Kao gosti / lokalna podrška nastupiće Straight Mickey & The Boyz.
Karte po promotivnoj ceni od 500 dinara do 24. avgusta možete da kupite u Pinball Wizard Records!! Od 26. avgusta do 5. septembra na istom mestu karta će biti 700 dinara, a na dan koncerta, na ulazu u klub – 1000 dinara.

Official
The Bloody Hollies @ Wikipedia
The Bloody Hollies @ Alive Records
The Bloody Hollies @ Facebook
The Bloody Hollies @ last.fm
The Bloody Hollies @ Allmusic
The Bloody Hollies @ San Diego Reader

YouTube:




Straight Mickey & The Boyz:

Straight Mickey & The Boys @ Facebook
Straight Mickey & The Boys @ Reverbnation
Straight Mickey & The Boys @ Time Machine Music

Poster:
poster

Threesome (Beograd)

Subota, 6. jul – Prizren @ NGOM Festival

3s

Threesome are an explosive Power Surf trio from Belgrade, Serbia. Primarily instrumental, the band represents a common denominator of the surf rock style of the early 1960s and new wave, punk and math rock. The band was formed in the beginning of 2010, and a few months later recorded the first EP published in limited hand-numbered edition by Supersizeshe, a small indie record label from Belgrade. The EP was critically acclaimed throughout the region, as Threesome was awarded as the best new band by the most prominent music portal in Serbia, Popboks.com. The band soon started to play gigs, mostly throughout the Balkan region, and participated in a number of festivals so far (won 1st prize in a large music festival Demofest in Banja Luka). “Adriatica” is their debut album, released in October 2011 on vinyl, CD and digital format by the US largest instrumental surf music label Double Crown Records. Threesome did many shows in Germany, Italy, France, Belgium, Holland, Switzerland, Austria, Slovenia, Croatia, Bosnia&Hercegovina, Macedonia and Serbia. They are currently preparing their new album and USA summer tour in 2013.

Diskografija:
2010. THREESOME EP – SuperSizeShe
2010. “Wahine” – FEMIX (kompilacija)- Femix
2011. “First Wave” – KOMPOT (kompilacija)- PotLista
2011. “Adriatica” LP 12″ (album) – Demo Fest
2011. “Adriatica” CD and iTunes (album) – Double Crown Records
2012. “Man Zero/Threesome” Split EP – Guranje S Litice

Threesome @ bandcamp
Threesome @ FB
Threesome @ YouTube

Thee Oh Sees (San Francisco, CA, U.S.A.)

Četvrtak, 25. jul – Zagreb @ Močvara
Subota, 27. jul – Skoplje @ MKC
Nedelja, 28. jul – Beograd @ Drugstore (gosti: Repetitor i ┼ chresus jist ┼)

tos

Priča o Thee Oh Sees nastaje na pepelu bendova Coachwhips i Pink and Brown u San Fransisku, Kalifornija. Zajedničko ime za oba benda je John Dwyer, ultraproduktivni pevač i gitarista čiji se mnogobrojni projekti kreću od brutalnog noise-rocka (Coachwhips, The Hospitals, Pink and Brown) do eskperimentalnog electro-folk-popa (Zeigenbock Kopf / OCS / The Ohsees / Thee Oh Sees). Kraj 90-ih i prvu polovinu novog veka obeležavaju uglavnom Dwyerovi solo radovi u vidu eskperimentalnih psihodeličnih minijatura snimanih u kućnim uslovima, u lo-fi tehnici.

Do 2006. godine Coachwhips, Pink and Brown i Zeigenbock Kopf prestaju sa radom. Prava stvar tek počinje: bilo je potrebno nekoliko albuma, nominalnih (OCS / The Ohsees) i personalnih promena kako bi se talenat izbrusio, bend etablirao i dobio današnji oblik. Thee Oh Sees je mesto u kome su svi kreativni impulsi Johna Dwyera sklopljeni u jedan (rečima Mark E. Smitha) “buntovnički jukebox”: psihodelična lutanja The 13th Floor Elevators, garažni zvuk Nuggets kompilacija, teški Black Sabbath rifovi, motorika krautrocka 70-ih. Način na koji kombinuju disonantnu buku i zarazne retro-pop / surf-rock melodije svedoči o umetničkom senzibilitetu Johna Dwyera: svoj talenat stavlja u službu velikih RNR ploča, a ne komercijalnog uspeha.

The Cool Death of Island Raiders (Narnack, 2006) je briljantan lo-fi pop album i verovatno prvo remek-delo u Thee Oh Sees kanonu. Prateći DVD predstavlja band u minimalističkim scenama potpuno primerenim ogoljenom pop zvuku albuma.
The Master’s Bedroom Is Worth Spending a Night In (Tomlab, 2008) započinje niz koji i dan-danas traje: nema godine bez makar jednog rock’n’roll čuda iz Dwyerovog rukava. Miks najboljeg zvuka garažnog rocka 60-ih, krautrock podloga, new wavea, punk energije, surf rocka i psihodelije svih dekada i sve to na jednom albumu, ponekad i u jednoj pesmi. Postava benda formirana te godine je aktuelna i danas, a imajući u vidu tempo kojim je Dwyer menjao saradnike tokom godina, to dosta govori o kvalitetu njegove današnje ekipe: Brigid Dawson (klavijature / vokal), Petey Dammit (bas) i Mike Shoun (bubnjevi).

Help iz 2009. godine donosi novi sveži miks garažnog rocka i psihodeličnog popa i početak saradnje sa legendarnom izdavačkom kućom In the Red, za koju narednih godina izdaju Warm Slime (2010), Castlemania (2011), Carrion Crawler/The Dream (2011) i Putrifiers II (2012). Svaki od ovih albuma donosi nešto novo u katalogu benda. Fama o bendu raste sa svakim novim izdanjem, a pogotovo, sa svakim novim nastupom koji posetioce ostavlja bez daha. Bend koristi brojne žive nastupe za uvežbavanje novih pesama, što im omogućuje da u studiju živu energiju koncerta brzo pretoče u novo izdanje. “Većinu pesama do te mere uvežbamo pre ulaska u studio da nam treba samo dva dana da ih sve uživo snimimo. Preostala dva dana koristimo da dopišemo neke stvari na licu mesta i da se dobro zabavimo”, pojašnjava spontani proces snimanja albuma basista Petey Dammit.

Sa svakim novim albumom, zvuk postaje sve rafiniraniji, a da band pritom ništa ne gubi na energiji: i dalje su tu bile velvetovske pop melodije, psihodelične klavijature, Dwyerova prepoznatljiva podvriskivanja i tribalni ritmovi – motorik podloge za rifove, to moćno oružje Thee Oh Sees.

U aprilu ove godine objavljen je album Floating Coffin (In the Red) koji donosi neke nove trikove i jedan je od najboljih ne samo u njihovom katalogu, već i u kompletnoj ovogodišnjoj underground muzičkoj produkciji. Bend i dalje uspeva da “mutira na fascinantne načine” (Jennifer Kelly, Dusted Magazine).

Tokom decenije i po rada, Dwyerova radna etika je na najvišem nivou. Samo sa raznim inkarnacijama Thee Oh Sees snimio je 14 albuma, nebrojeno singlova, EP-jeva i split izdanja. DIY (“Uradi sam”) duh oličen u načinu i tehnici snimanja i prezentovanja muzike širi se i na izdavaštvo, pa Dwyer i prijatelji 2007. godine osnivaju Castle Face Records, nezavisni label koji u narednih nekoliko godina pomaže da do izdanja dođu lokalni saborci kao što su SF wunderkind Ty Segall, The Mallard, The Fresh & Onlys, Warm Soda, Bare Wires, Blasted Canyons.

Koncert Thee Oh Sees je posebna priča: to jednostavno morate da doživete ukoliko vam je stalo do opipljivo žive energije i saznanja kako zapravo zvuči bend zategnut do tačke pucanja: nijedan nesavršen rif, nijedan suvišni ton, nijedan pogrešan ritam; retko koje gitare će vas tako poderati, retko koji bubnjevi će vas tako razdrmati. Ti nastupi su svojevrsni vremeplov kroz najbolje stvari koje gitarska muzika nudi od svog nastanka. Ne morate ni da poznajete opus Thee Oh Sees da biste osetili kako vas uživo rastavlja divlja nesputana energija banda na vrhuncu svoje snage. Postoji opasnost da će vam nakon živog iskustva, njihovi albumi – koliko god bili snimani bez studijskih intervencija – možda ipak zvučati nedoraslo koncertnom rave-up uraganu kakav su Dwyer i društvo.

Nije slučajno da se prilikom opisivanja muzike Thee Oh Sees kao veliki broj referentnih tačaka pominju bendovi i stilovi iz šezdesetih godina prošlog veka. Mnoge od ideala tih vremena su preuzeli: nesputana kreativna sloboda, život na putu i ideal da se žicom i palicom može stvoriti energija koja će povezati ljude koji veruju u RNR san. Osim što poseduje nemerljivi svirački talenat, John Dwyer je veliki muzički fan, kolekcionar ploča i vlasnik nezavisne izdavačke kuće. Ljudi koji su ga upoznali kažu da je sa njim moguće satima pričati o muzici i da malo ko sa toliko strasti govori o omiljenim muzičarima i pločama. Kada krajem jula visoko podigne svoju gitaru i sa svojim drugarima preokrene baštu beogradskog kluba Drugstore, shvatićemo koliko smo bili srećni zbog prilike da ugostimo takav bend.
Beogradski koncert je zakazan za nedelju, 28. jul u bašti kluba KC Drugstore (Bulevar Vojvode Bojovića 4). Pretrodaja @ Pinball Wizard Records (TC EUTROCENTAR, Makedonska 30, local br. 15): od 2. do 13. jula – 1000 dinara, od 15. do 27. jula 1300 dinara i na ulazu u KC Drugstore – 1500 dinara.
Gosti na koncertu su Repetitor i ┼ chresus jist ┼.

Official
TOS @ Faceook
TOS @ Wikipedia
TOS @ Pitchfork
TOS @ AllMusic
TOS @ last.fm
TOS @ In The Red Records
Castle Face Records

Repetitor @ bandcamp
Repetitor @ Facebook
Repetitor @ last.fm
chresus jist @ bandcamp

Video:




Poster za beogradski koncert:
poster_tos